Copyright 2003-2004 kazuhisas Fiction All Rights Reserved.
(DO NOT COPY!)
ฉบับแก้ไขและปรับปรุงคำผิด
Vol. Special
ค.ศ. 2099
เสียงพูดคุยเจื้อยแจ้วของคนสองคนดังอยู่ตลอดเวลา ภายในห้องทำงานห้องใหญ่ของคนที่ดูมีอายุมากกว่าอยู่มากหลายสิบปี
"ทำไมถึงคิดจะไปอยู่ที่ญี่ปุ่นล่ะลูก" เสียงทุ้มของคนมีอายุเอ่ยถามขึ้น
"ไม่รู้สิฮะ คุณพ่อให้คาซึไปนะ คาซึอยากไป นะฮะ" เด็กหนุ่มออดอ้อน ขอร้อง อยากจะไปให้ได้ ทั้งที่ไม่เคยใช้ชีวิตอยู่ในญี่ปุ่นแม้แต่ครั้งเดียว เพราะเกิดและเติบโต ใช้ชีวิตที่อังกฤษมาโดยตลอด
"แต่ลูกไม่เคยอยู่ที่โน่น พ่อเป็นห่วง เรายิ่งทำอะไรไม่ค่อยจะเป็นซะด้วย" ทักท้วงลูกชายคนเดียวของตนเอง
"ไม่รู้ล่ะ คาซึจะไป" ทำเสียงกระเง้ากระงอด หน้าเรียวสวยมุ่ยสนิท
"ก็ได้ๆ แต่เดี๋ยวจะให้ญาติๆ เขามาช่วยดูๆเราด้วยแล้วกัน" คนพ่อได้แต่ส่ายหน้า ขัดใจไม่เคยได้เลยสักครั้ง
ตึก...ตึก...ตึก...
ครืด..........................
"รอด้วยฮะ" เสียงหวานที่สำเนียงญี่ปุ่นไม่ค่อยชัดเจนดังขึ้น เมื่อเห็นประตูลิฟต์คอนโดมิเนียมราคาแพงกำลังจะเคลื่อนปิดลง
"ขอบคุณฮะ" ร่างเล็กเอ่ยขอบคุณเมื่อบุคคลในลิฟต์กดหยุดรอ นิ้วเรียวจิ้มลงไปบนตัวเลขชั้นเกือบสุดท้ายของจำนวนที่มีทั้งหมด......29
"คุณอยู่ชั้นไหนเหรอฮะ" เสียงหวานเอ่ยถามขึ้น เงยหน้าขึ้นมอง เมื่อกดชั้นของตนเองเรียบร้อย
- - - - - - - - - - - - - คาซึยะ - - - - - - - - - - - - -
"29" เสียงทุ้มนุ่ม เอ่ยบอกกับเจ้าของคำถามตรงหน้า นิ่งจ้องหน้าเรียวสวยที่แย้มยิ้ม
"อ๊ะ....อยู่ชั้นเดียวกันเลย...ดีจัง...นึกว่าจะไม่มีเพื่อนอยู่เสียแล้ว...เห็นลุงยามหน้าตึกบอกว่าชั้นบนๆ ไม่ค่อยมีคนอยู่ ยังไงก็ฝากตัวด้วยนะฮะ ผม คาเมะนาชิ คาซึยะ ฮะ คุณ...?" ตาคู่สวยหรี่มองร่างสูงคู่สนทนาเล็กน้อย ไม่แน่ใจว่าอีกคนยินดีจะเป็นเพื่อนบ้านด้วยรึเปล่า
"โอคาดะ จิน" เอ่ยเสียงเรียบกับหนุ่มน้อยในชุดนักเรียนมัธยมสีเข้มตรงหน้า ใบหน้าคร้ามคมเรียบเฉย
"ฮะ...อ๊ะ...ถึงพอดีเลย" ยิ้มบาง มือเล็กกระชับกระเป๋าเป้บนไหล่เล็ก ขาเรียวก้าวนำออกไปเมื่อประตูลิฟต์เปิดออกโดยมีชายหนุ่มร่างสูงเดินตามมาห่างๆ สายตายังคงจ้องมองหนุ่มน้อยมัธยมไขกุญแจห้องเข้าไปอย่างใจเย็น ร่างสูงหยุดมองป้ายเลขห้อง...... 2903......ก่อนจะไขกุญแจเปิดห้องของตนเอง...... 2902......
ชายหนุ่มนั่งลงที่โซฟาตัวหรูสีดำมุมห้อง แววตาไหวระริก มือหนาสั่นเทายกขึ้นกุมหัวใจที่เต้นถี่แรง ใบหน้าสวยหวานของคนในยามที่เขาหลับฝัน ช่างคล้ายกับเด็กหนุ่มข้างห้องราวกับเป็นคนคนเดียวกันยิ่งนัก...ใช่แน่!
ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืนเดินไปเปิดผ้าคลุมสีขาวที่คลุมภาพวาดลายเส้นใบหน้าของคนในนิมิตฝันที่วาดไว้ออกดู ก่อนแนบหน้าลงกับผนังห้อง ฝั่งที่เป็นผนังเดียวกับห้องของหนุ่มน้อย ในที่สุดก็ได้เจอเสียที.....คนที่เฝ้าโหยหา อยากให้มีตัวตนจริงๆ
ชายหนุ่มในชุดเชิ้ตดำพอดีตัวกางเกงยีนสีเข้ม เปิดประตูกระจกร้านแกลเลอรี่เข้ามาภายใน มือหนายกขึ้นถอดแว่นสีชาที่สวมอยู่ออก ยิ้มบางให้กับเพื่อนสนิทหุ้นส่วนของร้าน
"ว่าไงจิน วันนี้เข้าร้านซะบ่ายเชียว" เพื่อนสนิทร่างสูงโปร่ง ทักขึ้นทันที
"จุนโนะ ฉัน....ฉันเจอคาซึยะ" ตารีเล็กของเพื่อนหนุ่มเบิกกว้าง กับคำบอกเล่าของอีกฝ่าย
"จริงเหรอ เจอที่ไหน" จุนโนะเองก็รู้เรื่องราวของเด็กหนุ่มในฝันของเพื่อนคนนี้มาตลอด แม้กระทั่งภาพวาดเด็กหนุ่มที่ชื่อคาซึยะในจินตนาการของจิน จุนโนะเองก็เคยเห็น
"เมื่อวาน...เค้ามาอยู่ข้างห้องฉันเอง" แล้วเสียงทุ้มก็เงียบลง
"เย็นนี้โทโมะจะพาญาติที่เพิ่งมาจากเมืองนอกมาที่ร้านด้วย นายก็อยู่เจอก่อนนะ" ร่างสูงโปร่งเอ่ยบอกกับคนที่นิ่งเงียบ จินเพียงพยักหน้ารับ
"มาแล้วๆ" เสียงใสเจื้อยแจ้วดังลั่นตั้งแต่เปิดประตูเข้ามาภายในร้าน มือเรียวก็จับจูงร่างบางขาวเข้ามาด้วย
"คาซึยะ!!" ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งเจ้าของร้านอุทานขึ้นมา เมื่อเห็นร่างบางเจ้าของใบหน้าในภาพวาดตรงหน้า
"เอ๊ะ จุนโนะรู้จักชื่อคาซึจังได้ไงอ่ะ" เจ้าของตากลมโตเอ่ยถามทำหน้าสงสัย
"เอ่อ...ก็โทโมะบอกเองไงล่ะ" ร่างสีน้ำผึ้งพยักหน้าหงึกหงัก สงสัยบอกไปแล้วคงจะลืมเอง
"คาซึยะ" เสียงทุ้มนุ่มของอีกคนเอ่ยเรียกขึ้นบ้าง
"คุณจิน" กลีบปากบางชมพูระเรื่อคลี่ยิ้มออกให้ชายหนุ่มตรงหน้า
"ดีเลย ผมจะได้ไม่ต้องห่วงมาก ผมฝากคาซึจังด้วยนะจิน" เสียงใสเอ่ยขึ้นเมื่อรู้ว่าจินและคาซึยะพักอยู่ห้องติดกัน
ร่างสูงเดินออกจากลิฟต์ทันทีที่ประตูเปิด หยุดมองร่างเล็กหน้าประตูห้องที่เนื้อตัวชื้นเปียกไปด้วยละอองน้ำ
คงเพราะวิ่งตากฝนที่ตกหนักอยู่ในตอนนี้กลับมาจากโรงเรียนเป็นแน่ มือเรียวควานหาอะไรสักอย่างในกระเป๋าเป้อย่างเอาเป็นเอาตาย คิ้วโก่งสวยขมวดมุ่น
"หาอะไรอยู่" จินเอ่ยถามขึ้น เมื่อดูท่าว่าคงจะหาไม่เจอเป็นแน่แท้ ใบหน้าสวยเงยขึ้นมองร่างสูง ผมที่ชื้นเปียกลู่แนบแก้มเนียนชมพู ริมฝีปากบางที่เผยอขึ้นนิดๆ ยิ้มบางออกมาทำให้ชายหนุ่มร้อนซู่ที่ใบหน้าทันที
"หากุญแจอยู่ฮะ สงสัยคงทำหาย เข้าห้องไม่ได้แน่ๆ เลย" ร่างเล็กทำหน้าเศร้า เพราะคอนโดนี้เป็นแบบซื้อขาด ผู้ดูแลตึกจึงไม่มีกุญแจห้องสำรองให้ เจ้าของห้องมีสิทธิ์ถือกุญแจเพียงผู้เดียว อีกทั้งเลยเวลาทำการของช่างประจำตึกแล้ว เลยต้องรอให้ถึงเช้าวันรุ่งขึ้นให้ช่างมาสะเดาะกุญแจให้ได้
"เข้ามาพักในห้องฉันก่อนก็ได้.....ถ้าไม่รังเกียจ" ชายหนุ่มพูดเสียงเรียบ ใบหน้ายังคงเฉยแต่หัวใจเต้นแรงเสียจนน่ากลัว
"นั้น...รบกวนด้วยนะฮะ ฝนตกหนักอย่างนี้ ผมคงฝ่าฝนออกไปค้างบ้านพี่โทโมะไม่ไหว" ก้มหัวให้คนตรงหน้า
ร่างเล็กเดินตามเจ้าของห้องเข้าไป สายตากวาดมองไปทั่วห้องซึ่งเต็มไปด้วยภาพวาดหลายใบบนฝาผนัง ก่อนสายตาจะหยุดลงที่ภาพวาดลายเส้นที่ตั้งอยู่บนขาหยั่ง ดวงตารีเบิกกว้าง...หัวใจบีบเต้นแรง กวาดสายตาไปทั่วภาพและหยุดลงที่ตัวอักษรมุมขวาด้านล่าง
- - คาซึยะ 23 February 2094 - -
"ภาพของนาย...คาซึยะ" จินกระซิบที่ข้างหู วงแขนแกร่งสวมกอดเอวคอดบางทางด้านหลังร่างเล็กที่สะดุ้งกับสัมผัสร้อนรุม
"นายอยู่ในฝันของฉันทุกคืน ทุกๆ คืน" มือหนาพลิกร่างบางหันมา มองใบหน้าสวยซึ่งมีทีท่าตกใจด้วยแววตาเสน่หา ถอยหลังนั่งลงที่โซฟา ดึงร่างเล็กลงนั่งตัก หยิบผ้าขนหนูผืนย่อมที่วางอยู่ข้างตัวขึ้นซับหยาดน้ำให้จนแห้งหมาด
"เอ่อ.....คุณจิน" แก้มชมพูเอียงหลบสัมผัสร้อนบนผิวแก้ม หรุบตาลงต่ำจนเห็นแต่แพขนตายาวงอน
"ฉันรอคาซึยะทุกวัน คอยมองหาตลอดเวลา...แต่คาซึยะกลับเป็นคนมาให้ฉันเจอเสียเอง" ยกมือเล็กขาวขึ้นมาจูบ
"นานมากเลยรู้ไหม.....5 ปีเชียว" ประคองหน้าสวยให้หันมา ประทับริมฝีปากลงกับกลีบปากบาง ขบเม้นเบาๆ ให้คุ้นเคยก่อนจะใช้เรียวปากบังคับให้อีกฝ่ายคล้อยตาม
ลิ้นสากอุ่นร้อนล่วงล้ำเข้าภายในช่องปากอีกฝ่าย เร้าร้อนขึ้นทุกขณะ ทว่าแฝงไว้ด้วยความอ่อนโยน จินละจุมพิตออกมามองหน้าสวยที่แดงระเรื่อ เสียงลมหายใจที่ติดขัดของร่างที่อ่อนปวกเปียกบนตักจนชายหนุ่มอยากจะโอบรัดร่างสวยด้วยเนื้อแท้ของตัวเอง
แขนแกร่งยกร่างเบาขึ้นแนบอก อุ้มพาเข้าห้องนอนกว้างที่อยู่ด้านในของตัวห้อง จินวางร่างเล็กลงบนเตียงนอนนุ่ม ทาบโถมร่างร้อนลงแนบชิดด้านบน จูบเบาที่ใบหูเล็กก่อนกระซิบคำพูดที่ทำให้ร่างด้านใต้หวั่นไหวเป็นที่สุด
"ให้ฉันได้กอดนายเถอะนะคาซึยะ"
".....คุณจิน" ลมหายใจติดขัด แววตาไหวระริกมองคนบนร่าง
"นะครับ" จินไม่รอที่จะฟังคำตอบ ในเมื่อคนที่เฝ้าโหยหาอยู่ในอ้อมกอดเสียแล้ว ก้มลงลิ้มรสหวานของริมฝีบางอีกครั้งเนิ่นนานยิ่งกว่าเดิม สองมือไล้ลูบสัมผัสจนทั่ว ร่างเล็กด้านใต้ร้อนวาบเมื่อรู้สึกได้ถึงผิวกายที่เปลือยเปล่าของคนร่างสูงเสียดสีกับผิวละเอียดของตน
ความคิดหยุดลงแค่นั้นเมื่อร่างสูงโลมเล้าอารมณ์ให้พุ่งสูงมากยิ่งขึ้น หอม หอมจัง คล้ายกลิ่นกุหลาบขาวระอุขึ้นปะทะจมูกจากร่างนุ่มนิ่มใต้ร่าง ชายหนุ่มสูดดมความหอมเข้าจนเต็มปอด รั้งสะโพกบางขึ้นรับแรงปรารถนา
" อื้อ....จะ...เจ็บ " เสียงหวานครวญบอกความเจ็บปวดจากรสรักครั้งแรก คิ้วโก่งขมวดมุ่น ตาคู่สวยพริ้มหลับจนแน่น มือน้อยขยำทึ้งผ้าปูที่นอนจนแทบขาดติดมือ
"เจ็บนิดเดียวคนดี จะทะนุถนอมที่สุดเลย" เสียงนุ่มกระซิบปลอบ ขยับกายพลิ้วไหวจนเสียงร้องเจ็บปวดกลายเป็นเสียงครางครวญของความสุขล้น
จินก้มจูบที่หน้าผากนวลชื้นเหงื่อ รั้งร่างหอมกรุ่นเข้ามาในอ้อมกอดแกร่งไล้หลังเนียนละเอียดร่างที่ยังสั่นเทาจากสัมผัสรักเมื่อครู่แผ่วเบา ร่างเล็กมองแผงอกกำยำเจ้าของอ้อมกอดนิ่ง แก้มระเรื่อแดงขึ้นอีกครั้งเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อชั่วครู่
- - ทำไมถึงได้ยอมให้คนที่เพิ่งเจอกันเพียงแค่ไม่กี่วัน ทำกับตนเองถึงเพียงนี้ได้นะ - -
ย้อนนึกไปถึงคำทำนายทายทักของแม่หมอชรานางหนึ่งที่บอกกับตนเองก่อนหน้าจะกลับมาที่ญี่ปุ่น
- - - เขากำลังรออยู่ คนที่เป็นรักนิรันดร์ ไม่ว่ากี่ชาติภพต้องกลับมาเคียงคู่กัน - - -
จะใช่ไหม จะใช่คุณจินหรือเปล่า
"คิดอะไรอยู่ครับ....หืม" ก้มมองสีหน้าครุ่นคิดของร่างในวงแขนแกร่ง
"ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่คุณจินฝันเห็นผม" เงยหน้าขึ้นมอง
"คืนวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ปี 2094 ในฝันคาซึยะเรียกตัวเองว่าคาซึ เรียกฉันว่าพี่จิน" ลูบแก้มเนียนแผ่วเบา
"รู้ไหมฮะว่าวันที่ 23 กุมภา เป็นวันเกิดผม....แล้วผมจะเรียกคุณจินว่าพี่จินได้ไหม" สบตาคมคนตรงหน้า
"ได้สิคนดี พี่อยากได้ยินคาซึเรียกพี่ว่าพี่จินมาตลอด" จูบลงที่เปลือกตาบางเบา
"ทำไมคาซึถึงอยากมาอยู่ที่ญี่ปุ่นนี่ล่ะครับ"
"ไม่รู้สิฮะ รู้แต่ว่าต้องมาให้ได้ แล้วพอมาเห็นที่นี่ คาซึรู้สึกอยากอยู่ที่นี่ทันที อ้อ!.. เมื่อวานคาซึเห็นมีหลุมศพตรงสวนกุหลาบด้านหลังด้วยฮะ"
"นั่นน่ะเป็นสุสานของเจ้าของที่ดินตรงนี้ แล้วตึกนี่ก็สร้างทับคฤหาสน์ที่รื้อทิ้งไป" ชายหนุ่มบอกเสียงนุ่ม
"จริงเหรอฮะ อยากไปดูใกล้ๆ จัง พรุ่งนี้พาไปหน่อยได้ไหมฮะ" ร่างเล็กออดอ้อนเสียงหวาน
"เอาสิ" กอดกระชับร่างหอมบางแนบแน่นชักจูงสู่นิทราที่สวยหรู
ร่างบางยืนนิ่งหน้าหลุมศพ กวาดสายตาอ่านข้อความที่เลือนรางเต็มทนบนแท่นหิน มือเรียวขาวรับกุหลาบขาวดอกโตวางลงที่หน้าหลุมศพ
"แปลกจังฮะพี่จิน ชื่อบนแท่นหินกับวันเกิดที่เขียนไว้ตรงกับของคาซึเลย" ชายหนุ่มยิ้มรับ
"ชื่อของพี่จินก็ตรงนะฮะ" เจ้าตัวบอกอีก
"คงแค่บังเอิญนะครับ กลับเข้าข้างในกันดีกว่านะครับ ลมแรงเหมือนฝนจะตก" ร่างสูงรีบจับมือนิ่มขึ้นจูง
เพียงแต่เจ้าของมือกลับยืนนิ่งไม่ยอมขยับตาม ใบหน้าสวยตกใจ เมื่อวิสัยทัศน์รอบตัวเปลี่ยนเป็นสถานที่ที่ไม่เคยเห็น เหมือนหลุดเข้ามาอยู่อีกภพชาติ ตาคู่สวยปิดลงแน่นสนิท เมื่อภาพโหดร้าย ทรมานวิ่งเข้ามาในความทรงจำ
"....พี่....จิน" ร่างสวยทรุดลงหมดสติกับพื้นทันที ชายหนุ่มนั่งลงประคองร่างเล็กเข้าสู่อ้อมกอดอุ่นร้อนของตน แนบแน่น จุมพิตลงที่หน้าผากเล็ก
"คราวนี้พี่จินจะไม่ปล่อยให้คาซึทิ้งพี่ไปอีกแล้วนะครับ คนดีของพี่จิน"
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
- - ความรักอมตะ หรือความเจ็บปวดจากอดีตชาติ สิ่งใดจะขับเคลื่อนวงล้อแห่งลิขิตของทั้งสองคน - -
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
- - Endless of Story - -
